Parafia pw. Narodzenia NMP — Libusza

Zarys historyczny

Libusza swoimi dziejami sięga końca XIII w. Pierwsza, historyczna data z dziejów wsi to 9 września 1342 r., kiedy to król Kazimierz Wielki, przeniósł wieś z prawa polskiego na średzkie. Ponownie ten król lokował wieś na prawie magdeburskim 30 września 1348 r. Już wtedy istniał kościół, obdarowany wówczas przez króla jednym łanem ziemi. W dokumencie z 1361 r. jest wspomniany Jakub, rektor kościoła w Libuszy. Libusza należała do dóbr królewskich. Od końca XVI w. istniało niegrodowe starostwo libuskie. Drugi z kolei kościół w Libuszy został wzniesiony w 1431 r. Kościół drewniany, który przetrwał do naszych czasów prawdopodobnie był późniejszy i powstał na przełomie XIV i XV w., został konsekrowany w 1513 r. Kościół był zbudowany z drzewa jodłowego, orientowany, jednonawowy, cały obity deskami i gontami. Dach wysoki, spadzisty, kryty gontem. Do kościoła została dostawiona w r. 1607 izbicowa wieża, nakryta ośmiobocznym, spiczastym hełmem. Cenna była w tym kościele polichromia stropu – dzieło sztuki cechowej – z 1523 r. Na stropie, w kwadratowych polach prezbiterium i nawy, przewijały się sploty łodyg roślinnych, tworząc w każdym kwadracie koło, w którym były namalowane postacie świętych oraz sceny Zwiastowania, Nawiedzenia, Biczowania i Koronowania Pana Jezusa. Koła te były jakby oknami, przez które wierni zaglądali do nieba. W tym kościele uwagę zwracał gotycki try